उनीहरूसँग खाना किन्ने एक रुपैयाँ पनि हुँदैनथ्यो। त्यहाँ काम गर्ने तीनजना महिला कर्मचारीहरूले यी भोका बच्चाहरूलाई देखेपछि कम्पनीको नियमभन्दा बाहिर गएर पनि बचेका बर्गरहरू लुकाएर दिने गर्थे। यो कथा बुझ्न पहिले हामी रोनाल्डोको बाल्यकालको त्यो गरिब परिवारमा पुग्नुपर्छ। पोर्चुगलको मडेइरामा रहेको रोनाल्डोको घर एउटा सानो, टिनको छानो भएको झुप्रो जस्तै थियो। उनका बुबा डिनिस एभिएरो (Dinis Aveiro) एउटा सानो क्लबका किट म्यान (सामान ओसार्ने) र माली थिए, जो अत्यधिक रक्सी पिउने गर्थे। उनकी आमा डोलोरेस (Dolores) ले अरूको घरमा खाना पकाउने र सफा गर्ने काम गरेर चार सन्तानको पेट पाल्थिन्। गरिबी यति चरम थियो कि आमा डोलोरेसले रोनाल्डो गर्भमा छँदा उनलाई जन्म नदिनेसम्मको सोच बनाएकी थिइन्।
रोनाल्डोले बाल्यकालमा नयाँ लुगा वा खेलौना कहिल्यै देखेनन्। उनका भाइ र दिदीबहिनीहरू एउटै कोठामा कोचिएर सुत्थे। त्यही अभावका बीच ११ वर्षको उमेरमा जब उनी फुटबल खेल्न एक्लै लिस्बन सहर आए, तब सुरु भयो उनको जीवनको अर्को कठिन परीक्षा।
त्यो भोक र बन्द ढोकाको सहारा एकेडेमीमा ट्रेनिङ सकेर राति ११-१२ बजेतिर जब रोनाल्डोलाई कडा भोक लाग्थ्यो, उनी र उनका साथीहरू एकेडेमी नजिकै रहेको म्याकडोनाल्ड्सको पछाडिको ढोकामा पुग्थे। उनीहरूसँग बर्गर किन्ने एक रुपैयाँ पनि हुँदैनथ्यो। त्यहाँ काम गर्ने तीनजना महिला कर्मचारीहरूले यी भोका बच्चाहरूलाई देखेपछि कम्पनीको नियमभन्दा बाहिर गएर पनि बचेका बर्गरहरू लुकाएर दिने गर्थे। ती दयालु महिलाहरूमध्ये एकजना मुख्य थिइन् एड्ना कालडास (Edna Caldas)। को थिइन् एड्ना ? एड्ना आफै पनि कुनै धनी महिला थिइनन्।
उनी म्याकडोनाल्ड्समा थोरै तलबमा दिनरात पसिना बगाउने एउटी साधारण कामदार थिइन्। उनी आफै संघर्ष गरिरहेकी थिइन्, तर उनको मन अचम्मको विशाल थियो। कम्पनीको नियमअनुसार बचेको खाना फाल्नुपर्ने हुन्थ्यो, तर एड्नाको मातृत्व र दयाले त्यो खाना फाल्न दिँदैनथ्यो। उनले कहिल्यै सोचिनन् कि आफूले बर्गर दिएको त्यो दुब्लो केटो भोलि संसारकै सबैभन्दा महँगो खेलाडी बन्नेछ। उनले त केवल एउटा भोको बच्चाको छटपटी हेर्न नसकेर आफ्नो मानवता देखाएकी थिइन्। पछि भीडमा कता हराइन्, कसैलाई थाह भएन।
अर्कोतिर एक समयको त्यो भोको केटो विश्वकै महान् फुटबल खेलाडी बने। पैसा, नाम, र करोडौँ प्रशंसकहरू उनको पछि लागे। यद्यपि करोडौंको भीडमा पनि रोनाल्डोले एड्नाको खोजी गरिरहे। समय बित्दै गयो। तर, रोनाल्डोको मनको एउटा कुनामा एड्नाको हातबाट पाएको बर्गरको स्वाद सधैं जीवितै रह्यो। सन् २०१९ मा एउटा टेलिभिजन अन्तर्वार्ताका क्रममा रोनाल्डोले भावुक हुँदै संसारको सामु भने, “म भोको हुँदा मलाई बर्गर दिने एड्नालाई खोजिरहेको छु।
म उनलाई मेरो टेबलमा सँगै राखेर डिनर गराउन चाहन्छु र संकटको बेला गरेको त्यो गुण तिर्न चाहन्छु।” लामो समयको खोजीपछि एड्ना मिडियाको सम्पर्कमा आइन्। उनले पुराना दिनहरू सम्झिँदै भनिन्, “हो, ती बच्चाहरू राति आउँथे। म उनीहरूलाई बर्गर दिन्थेँ। आज उसको सरलता र मप्रतिको सम्मान देख्दा मलाई गर्व लाग्छ।
रोनाल्डोले एड्नालाई भेटे, अंकमाल गरे अनि एउटा बच्चाले जस्तै कृतज्ञता व्यक्त गर्दै उनलाई सपरिवार डिनरमा आमन्त्रित गरे। फुटबल प्रेमीहरूका लागि एउटा पाठ यो कथाले सिकाउँछ कि फुटबलले रोनाल्डोलाई संसारकै धनी व्यक्ति बनायो, तर एड्ना दिने साना बर्गरहरूले उनलाई एउटा असल र जमिनमा जोडिएको मानिस बनाइराख्यो। फुटबल प्रेमीहरूका लागि रोनाल्डो मैदानमा ‘गोट’ (GOAT) होलान्, तर आफ्नो बाल्यकालको भोक मेटाउने एड्नालाई नबिर्सिने उनको यो स्वभावले उनलाई साँचो अर्थमा जीवनको महानायक बनाएको छ।
