६ अप्रिलको बिहान
सम्झनाको झोला बोकेर उभिएको छु—
२६ वर्षअघिको त्यो सानो सपना
आज धेरै मुटुहरूको धुक्धुकी बनेको छ।
स्वार्थको घेरो नाघेर
हामीले “हामी” बन्न सिक्यौं।
बाटो सधैं सजिलो थिएन—
कहिले असहमति, कहिले थकान;
तर हरेक चोटपछि
हामी झन् नजिक भयौं,
च्यातिएको ठाउँमा माया सिउँदै।
आरनोवा, तिमी नाम मात्र होइनौ—
तिमी आशा हौ, साझा घर हौ।
तिमी संस्कृति, साहित्य र संगीतका संरक्षक हौ—
लोकभाकामा पुर्खाको स्वर जोगाउने,
कलम र कण्ठलाई मञ्च दिने।
तिम्रो काखमा हामीले
आफूलाई फेरि भेट्यौं,
समाजलाई अलि उज्यालो बनाउने
सपना सँगै देख्यौं।
२६ वर्षको यो यात्रा
पात्रोमा संख्या होला,
तर हाम्रो मुटुमा—
हजारौं साना जित,
केही आँसु, धेरै हाँसो छ।
आज फेरि संकल्प गरौं—
स्वार्थलाई थाँती राखेर
हातेमालो नछोड्ने,
एक्लो आवाजलाई समूहको गीत बनाउने।
बधाई छ, आरनोवा परिवार
हामीहरूले देखायौं,
एकता भनेको नारा होइन,
घर फर्किने बाटो हो।
यसैले तिमी अघि बढ, लरबराए पनि बढ—
नयाँ बिहानले तिमीलाई कुरिरहेको छ।।
